Als in 1823 het muziekkorps wordt opgericht krijgt het de naam “Harmonie Sint Cecilia” een naam die refereert aan Cicilia, de beschermheilige van de muziek. De naam zal gedurende de gehele 19de eeuw in gebruik blijven. Er moet in dit verband overigens op gewezen worden dat het gebruik van het woord ‘harmonie’ geen enkele indicatie geeft over de in het muziekgezelschap gebruikte instrumenten. Tegenwoordig worden in een harmonie slagwerk, houten en koperen blaasinstrumenten gebruikt, terwijl in een fanfare uitsluitend slag-en koperen blaasinstrumenten bespeeld worden. De woorden ‘harmonie’ en ‘fanfare’ worden in de 19de eeuw nog willekeurig en naast elkaar gebruikt. De harmonie maakt voor zover bekend gebruik van verschillende blaasinstrumenten. Na een wat onduidelijke periode in de geschiedenis van het korps wordt vanaf 1904 korte tijd de naam ‘Kerkelijke Harmonie Moderato’ gebruikt. Deze wordt al snel gewijzigd in ‘Kerkelijke Fanfare Sint Willibrord’ waarmee de zeer directe verbinding met de kerk in Heeswijk, waarvan Sint Willibrord de patroonheilige is, een sterke nadruk krijgt. Het instrumentarium wordt in deze tijd aangepast aan het bestaan als fanfare: de houten blaasinstrumenten verdwijnen. In het jaar 1965 ontdoet men zich bij een statutenwijziging van het voorvoegsel ‘kerkelijk’ en wordt de naam beperkt tot ‘Fanfare Sint Willibrord’ terwijl in 1973, bij het 150-jarige bestaan, het muziekkorps toestemming krijgt om het predikaat ‘koninklijk’ te gebruiken. Vanaf die tijd spreekt men van de KONINKLIJKE FANFARE SINT WILLIBRORD.

 

Gouden bruiloft bij Hannes en Mie v/d Besselaar (1894) 

 

 

 

 

 

 

 

 

Leden kerkelijke fanfare Sint-Willibrord 1904

 

1910

 

 

1920

 

1921

 

1928

 

1929

 

 

 1936

 

 

Kerkelijke Fanfare St-Willibrord Heeswijk (foto gemaakt tussen 1930 en 1935)

 

1948

 

 

20 juni 1965 

 

 

20 juni 1965 

 

 

oud voorzitter  Q van Aspert  (1973)

 

Koninklijke Fanfare St-Willibrord onder leiding van dirigent Jan van de Wiel (1998)